Vorige week stond Janet aan de start van het WK gravel in Australië. Het idee om deel te nemen begon als een droom, die veranderde in een plan dat vervolgens werkelijkheid werd. Hoe kijkt ze terug op dit avontuur, nu de stofwolken zijn opgetrokken en de modderspetters zijn opgedroogd?
Artikel gaat verder onder banners
In oktober 2025 ontstond het idee: hoe gaaf zou het zijn om het WK gravel in Australië te combineren met een rondreis die al lang op de bucketlist van mijn partner en mijzelf staat? We maakten onze plannen en hakten de knoop door. Dit was al lang voordat we überhaupt een kwalificatiewedstrijd hadden gereden. Inmiddels zit het WK erop. In dit artikel blik ik terug op mijn avontuur aan de hand van een aantal vragen die ik heb gekregen.
1. Hoe bereid je je voor op een WK gravel?
De voorbereiding op een WK gravel bestaat uit verschillende facetten en je kunt die op allerlei manieren aanpakken. Mijn uitgangspunt is dat ik de dingen waarop ik invloed heb, zo veel mogelijk wil sturen. Maar wel zonder dat ik hierin te doelgericht wordt, dit gaat ten koste gaat van mijn plezier in het fietsen. Ik vind het belangrijk dat er altijd ruimte is voor een avontuur of een relaxte koffierit.
Training
Voor de voorbereiding op het WK ben ik gaan werken met een trainer. Ik train vier á vijf keer per week op de fiets en één á twee keer per week in de sportschool. Dit doe ik naast mijn fulltime baan als psycholoog.
Slimme trucjes die ik toepas:
- Ik rijd vaak op dinsdagochtend met al mijn benodigde spullen voor dinsdag én woensdag (inclusief fiets en toebehoren) naar het werk. Ik fiets op dinsdagmiddag naar huis en vervolgens op woensdagochtend weer naar het werk toe. Zo pak ik twee trainingen, maar ben ik ook nog twee avonden thuis. Voor mij voelt het dan alsof ik er weinig tijd aan kwijt ben.
- Ik heb een sportschool uitgekozen die op weg van mijn werk naar huis ligt. Ik stop vaak na het werk om eerst te sporten, voor ik naar huis ga. Als ik eerst naar huis ga, ervaar ik een drempel om de deur uit te gaan, zeker in de koude en donkere wintermaanden.
Doordeweeks staan er vaak intervaltrainingen op het programma en in het weekend rijd ik wedstrijden of trek ik eropuit voor een fietsavontuur. Mijn trainer zorgt ervoor dat alles iedere week als een puzzel in elkaar valt en er een passend schema in TrainingPeaks klaarstaat.
Bij de intervaltrainingen heb ik vooraf geprobeerd het WK-parcours te analyseren. Hoe lang zijn de klimmen en welke inspanningen kan ik daar verwachten? Ik ging ervan uit dat de meeste klimmen maximaal vijf à acht minuten zouden duren en elkaar snel zouden opvolgen. Daarom heb ik me in mijn trainingen vooral gericht op inspanningen van die duur en veel herhalingen. Zo probeerde ik mijn training zo goed mogelijk af te stemmen op wat me in Australië te wachten stond.
Artikel gaat verder onder afbeelding
In de voorbereiding op het WK trainde Janet onder andere in de Dolomieten.
Voeding
Naast training speelt ook voeding een belangrijke rol in mijn voorbereiding. Vorig jaar heb ik een voedingstraject gevolgd, waardoor ik meer inzicht heb gekregen in mijn behoefte aan koolhydraten, eiwitten en vetten.
Voldoende eten op de fiets is voor mij niet de grootste uitdaging. De kunst zit hem vooral in het afstemmen van mijn voeding op de trainingen, zodat ik ook tussen de trainingen door voldoende energie binnenkrijg en goed herstel.
Mentale voorbereiding
Ook de mentale voorbereiding vind ik belangrijk, ik ben nu eenmaal psycholoog. Ik merkte dat door het delen van mijn reis richting Australië, bij sommige mensen de verwachting werd gewekt dat ik daar wel even de “trui” ging ophalen. Maar het eindresultaat is niet waar ik me op heb gericht.
Zoals ik eerder al schreef, houd ik me vooral bezig met de dingen waarop ik op dat moment invloed heb. Ik werk met zogenoemde procesgerichte doelen: concrete doelen waarop ik zelf kan sturen, zowel in mijn voorbereiding als tijdens de wedstrijd. Denk aan het uitvoeren van mijn trainingen, mijn voeding op orde hebben en tijdens de race mijn eigen raceplan volgen.
Al die kleine doelen dragen bij aan een goede wedstrijd. En als er op de dag zelf dan tien anderen sterker blijken te zijn, dan is dat wat het is. Ik wil vooral het maximale uit mezelf halen. Dan kan ik, ongeacht de klassering, altijd tevreden terugkijken.
Materiaal
Tot slot speelt ook mijn materiaal een belangrijke rol. Het afgelopen jaar heb ik mogen rijden op een fiets van Fons Bikes, met wielen van Stealth en banden van Vredestein. Daarnaast word ik ondersteund door het Italiaanse kledingmerk SHER en heb ik een oranje Oakley gekregen via Sportbrillenshop.
Dankzij deze merken kon ik mijn kleding en materiaal goed voorbereiden op het WK. Mijn fiets heeft een volledige onderhoudsbeurt gehad en er is een speciaal WK pak voor mij gemaakt. Dit geeft veel vertrouwen en draagt bij aan het gevoel dat ik er alles aan gedaan heb om goed voorbereid van start te kunnen gaan.
Artikel gaat verder onder afbeelding
Er was veel publiek langs het parcours, wat voor een mooie sfeer zorgde.
2. Hoe bereid je je voor op het tijdsverschil?
In het westen van Australië was het zes uur later dan in Nederland. Om mijn lichaam alvast een beetje aan het nieuwe ritme te laten wennen, ben ik in de periode voorafgaand aan de reis wat eerder naar bed gegaan, rond 21.00 uur, en stond ik wat eerder op, uiterlijk om 6.00 uur.
Ook de vluchttijden hielpen om me aan te passen. We vertrokken rond 16.00 uur vanuit Amsterdam naar Doha. Na een overstap van drie uur vlogen we door naar Perth. Omdat de tweede vlucht midden in de nacht viel, lukte het me om onderweg redelijk wat te slapen.
We kwamen rond 18.00 uur lokale tijd aan in Perth en lagen rond 22.00 uur in onze hotelkamer. Na zo’n lange reis ben je behoorlijk moe, dus het was fijn dat we vrijwel meteen ons bed in konden. Zo konden we direct beginnen met het aanhouden van het Australische ritme.
Toch merkte ik op de tweede en derde dag dat mijn lichaam nog moest wennen. Op onverwachte momenten zat ik te knikkebollen. Ik wilde overdag liever geen dutjes doen, dus probeerde ik mezelf bezig te houden door bijvoorbeeld een wandeling te maken of wat klusjes te doen.
Achteraf gezien hielp het om vanaf de aankomst zo veel mogelijk het lokale ritme aan te houden. Helemaal voorkomen dat je last hebt van het tijdsverschil lukt natuurlijk niet, daarom hielp het ook dat we ruim een week van tevoren in Australië waren en zo rustig konden acclimatiseren.
3. Rijd je op het WK gravel tussen de profs?
Nee, je rijdt tijdens het WK in je eigen leeftijdsklasse. Het WK is tot nu toe de enige wedstrijd waarbij de elite vrouwen (zaterdag) en mannen (zondag) apart rijden. Tijdens kwalificatiewedstrijden rijdt iedereen op dezelfde dag. Je rijdt dus tijdens de wedstrijd niet tussen de profs, maar je rijdt wel hetzelfde parcours. Je komt dus genoeg profs tegen, zoals tijdens de verkenning.
Artikel gaat verder onder afbeelding
De starttijden van zaterdag en de kleuren rugnummers behorend bij iedere leeftijdsgroep.
4. Hoe verliep de wedstrijddag en hoe ging de race?
Om de wedstrijddag zo ontspannen mogelijk te beginnen, zorg ik ervoor dat alle praktische voorbereidingen al klaar zijn. De startnummers zitten op mijn pak, het kaderplaatje en de transponder zijn op de fiets bevestigd en de bidons en gelletjes staan klaar. Zo hoef ik op de ochtend zelf zo min mogelijk te regelen.
Na een redelijk goede nacht word ik rond 6.00 uur wakker. Ik begin met een stevig ontbijt en pak daarna de laatste spullen in de auto. Vanaf onze accommodatie is het ongeveer vijftig minuten rijden naar de start. Ik wil graag een uur van tevoren aanwezig zijn.
Het is niet nodig om vroeg in het startvak te gaan staan. We starten met slechts twintig dames en de eerste acht kilometer gaan over een brede asfaltweg. Een halfuur voor de start begin ik aan mijn warming-up. Daarna neem ik afscheid van mijn man, die onderweg op twee punten klaarstaat om mij van bidons te voorzien. Een kwartier voor de start doe ik nog even mijn laatste zenuwplasje en vervolgens zoek ik mijn plek in het startvak.
De eerste kilometers: meer theekransje dan wedstrijd
Om precies 10.50 uur klinkt het startschot en zijn we vertrokken. Het begin van de race verloopt opvallend tam. Samen met een Française probeer ik het tempo wat op te voeren, maar behalve wij tweeën lijkt niemand daar echt zin in te hebben. Het heeft meer weg van een theekransje dan van een wedstrijd.
Dat vind ik best frustrerend, maar ik weet ook dat ik weinig opschiet met onnodig veel energie verspillen. Op het asfalt is het gemakkelijk volgen en als ik te lang hard op kop ga rijden, kan me dat later in de race opbreken. Ik besluit daarom rustig mee te fietsen en af te wachten.
Ik draai als eerste de gravelstrook op. Daar wordt meteen duidelijk dat het heeft geregend. De pea gravel is veranderd in pea mud en binnen de kortste keren zijn we door de modder nauwelijks meer herkenbaar.
Artikel gaat verder onder afbeelding
Het materiaal kreeg het zwaar te verduren tijdens de wedstrijd.
Mijn eigen tempo op de klimmen
Op de eerste klim besluit een Canadese renster (latere winnares) flink tempo te maken. Op het eerste deel kan ik volgen, maar op het tweede deel moet ik de koplopers laten gaan. Ik weet vooraf al dat de vier langere klimmen zwaar voor me zullen worden. Klimmen is niet mijn sterkste punt en met zo’n 3000 hoogtemeters op het parcours weet ik dat ik mijn krachten goed moet verdelen.
Ik kies mijn eigen tempo en kom terecht in een mooi groepje. Samen rijden we de rest van de wedstrijd stevig door en strijden we om de vierde plaats. Door de regen en modder zitten er af en toe behoorlijk slechte stukken tussen. Een paar keer glijd ik richting de zijkant van het pad, maar gelukkig weet ik de fiets telkens recht te houden.
Bij het oprijden van de laatste klim moet ik opnieuw een renster uit mijn leeftijdscategorie laten gaan. Ik blijf bij mijn eigen plan en houd in mijn achterhoofd dat er nog een deel van het parcours komt dat me beter ligt. Ik zet de achtervolging in en precies op het moment dat ik weer aansluit, zien we ook de nummer drie van onze leeftijdscategorie rijden. We pikken aan en ineens komt het podium wel heel dichtbij.
Het podium binnen handbereik
De twee andere dames beginnen om en om aan te vallen. Ik probeer te volgen, maar merk dat de achtervolging me te veel energie heeft gekost. Ongeveer een kilometer onder de top van het allerlaatste klimmetje moet ik ze laten gaan.
Eenmaal boven zie ik dat het gat te groot is om nog dicht te rijden. Ik besluit geen onnodige risico’s meer te nemen en rijd op mijn eigen tempo de laatste vijf kilometer naar de finish, grotendeels bergaf.
Met trots over de finish
Ik kijk terug op een fantastische race. Er staat veel publiek langs het parcours en Australië maakt er echt een feestje van. Ik heb alles gegeven wat ik in me had en kan mezelf niets verwijten. Uiteindelijk zijn vier andere dames in mijn leeftijdscategorie sterker. Dat maakt dat ik als vijfde finish, een resultaat waar ik met trots op terugkijk. Vooraf had ik niet verwacht dat ik op een parcours met 3000 hoogtemeters überhaupt nog even aan het brons zou mogen ruiken.
Artikel gaat verder onder afbeelding
Moe en vies, maar wel mooi vijfde op het wereldkampioenschap!
4. Wat kost een WK gravel aan de andere kant van de wereld en is er ondersteuning vanuit de KNWU?
Een WK aan de andere kant van de wereld is een behoorlijke investering. Als we uitsluitend voor de wedstrijd naar Australië waren gereisd, had ik het er waarschijnlijk niet voor over gehad. Wij combineren het WK met een rondreis die al lange tijd op onze bucketlist stond. Dat heeft uiteindelijk de doorslag gegeven om deze stap te zetten.
Welke ondersteuning is er vanuit de KNWU?
Voor deelnemers in de leeftijdscategorieën wordt vanuit de KNWU niets georganiseerd of vergoed. Er is wel een kleine afvaardiging voor de profrenners. Voor zover ik heb meegekregen, hebben ook veel eliterenners een aanzienlijk deel van hun reis zelf moeten bekostigen. Voor sommigen was dat reden om niet naar Australië af te reizen.
Wat kost zo’n avontuur?
Om een beeld te geven van de kosten, hieronder een globaal overzicht van onze uitgaven voor twee personen:
- Vliegtickets naar Perth (inclusief 2 fietsen): € 2300
- Vliegtickets naar Amsterdam (inclusief 2 fietsen): €1600
- Accommodatie (10 nachten): €800
- Huurauto (10 dagen): €700
- Inschrijfkosten WK: €243
Dit komt neer op ongeveer € 2.822 per persoon, nog zonder boodschappen, brandstof en eventuele overige uitgaven. Ik besef me zeker dat dit geen goedkope trip is. Maar voor ons was het de combinatie van het wereldkampioenschap en een reis die we al heel lang wilden maken die deze ervaring zo bijzonder maakte.
Wat wil jij weten over het WK gravel?
Wil je nog iets vragen of zeggen over dit onderwerp? Reageer dan in de Cobbles Cycling Strava Club of Janet direct een berichtje via Instagram.
Word gratis Cobbles abonnee
Je ontvangt ongeveer twee keer per maand een nieuwsbrief.
Gerelateerd artikel
WK gravel: hoe werkt de kwalificatie (en hoe pakte Janet het aan)?
Op weg naar het WK gravel: wat gaat er mee in de fietskoffer?
