Fietsen met een e-bike kun je geen sporten noemen. Zo dacht Relinde er in ieder geval altijd over. Waarom is ze dan toch zo blij met haar elektrische gravelbike, en nog trots op haar prestaties ook?
Artikel gaat verder onder banners
Ken je dat gevoel: je trapt jezelf helemaal het licht uit de ogen. De weg stijgt geleidelijk, je hebt flinke tegenwind, je benen verzuren. Je haalt nog nét de 22 km/u, meer zit er echt niet in. Opeens word je fluitend ingehaald door een ANWB-stel op e-bikes. Ze groeten vrolijk en trappen zonder enige moeite in het zwaarste verzet verder met 25 km/u. Bij het eerstvolgende terras zie je ze zitten. De koffie en rijstevlaai met slagroom staan al voor hun neus.
Hoe frustrerend is dat? Want jij bent aan het sporten, maar fietsen met ondersteuning zijn voor mensen die zich niet graag moe maken. En nu wordt je ingehaald door van die luie, onsportieve types! Zo dacht ik in ieder geval altijd over berijders van elektrische fietsen, en eerlijk gezegd nog steeds wel vaak. Waarom ben ik dan toch zo blij met mijn elektrische gravelbike? Laat het me uitleggen.
Artikel gaat verder onder afbeelding
De nieuwe liefde van Relinde: de Cube Nuroad Hybrid. Foto: Henk Meuwissen.
Sportief fietsen zonder piekbelasting
Ik ben een fit uitziende vrouw van 44. Sporten heb ik altijd graag en veel gedaan. Fietsen niet. Tot een half jaar geleden had ik nog nooit op een andere fiets gezeten dan mijn gewone stadsfiets, de waterfiets in het pretpark niet meegeteld. Fietsen was voor mij vooral een manier om van A naar B te komen.
Begin dit jaar zei een vriend tegen me: “Volgens mij is gravelbiken iets voor jou: jij sport graag én je bent graag in de natuur.” Eerlijk gezegd had ik nog nooit van een gravelbike gehoord. Hij zei: “Ik heb een extra fiets, kom het eens uitproberen.” Ik zag behoorlijke beren op de weg. Feit is namelijk dat ik aan de buitenkant fitter oog dan ik vanbinnen ben. Ik ben hartpatiënt en daardoor vaak behoorlijk beperkt in mijn functioneren. Mijn hart kan zichzelf niet aanpassen aan inspanning, daarvoor ben ik afhankelijk van een pacemaker. Ik mag geen intervaltraining doen en geen piekbelasting leveren.
Verliefd op mijn fiets
Mijn vriend is een kei in het denken in mogelijkheden in plaats van beperkingen en kwam met dé oplossing: een e-gravelbike. Vanaf het moment dat ik de eerste keer op zo’n fiets zat, was ik verkocht. Twee weken later stond mijn eigen e-gravelbike in de garage.
Er is een wereld voor me opengegaan. Het gravelen geeft me vleugels. Ik geniet van de snelheid, van de kracht, van de natuur en vooral van het gevoel dingen te kunnen die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Kun je een beetje verliefd zijn op een fiets? Ik ben het wel!
Artikel gaat verder onder afbeelding
‘Eerlijk’ of niet, voor lekker fietsen met een grote glimlach op je gezicht hoef je je niet te schamen. Foto: Henk Meuwissen.
E-bike schaamte
Ik vind het soms best vervelend dat je aan mijn gravelbike kunt zien dat het een elektrische fiets is. Want ondanks dat ik er ontzettend blij mee ben, schaam ik me er nog steeds een beetje voor. Elke keer dat dit gevoel bij me opduikt, probeer ik tegen mezelf te zeggen: ‘Je moet juist trots zijn op wat je doet’. Als ik het voor het kiezen had, zou ik een gezond hart hebben en een gewone fiets. Maar die keuze heb ik niet.
Uit reacties die ik kreeg op social media bleek dat deze schaamte bij meer mensen leeft. Zelfs zo erg dat hun fiets daardoor in de schuur bleef staan. Dat is zonde. Laat je niet tegenhouden door je schaamtegevoel, maar wees trots op wat je wél doet. Ik zou zeggen: haal die fiets onder het stof vandaan, spring erop en ga genieten!
Het leven is niet altijd eerlijk
Mensen hebben een mening en zullen die altijd blijven hebben. Laatst fietste ik, op eigen kracht, op een behoorlijk tempo door het bos. Ik haalde een mountainbiker in die, aan zijn postuur te zien, al een tijdje niet meer gefietst had (sorry, hoezo vooroordeel?). Hij riep me na: “Hee, dat is niet eerlijk!” Ik kon het niet laten om terug te roepen: “Het leven is niet altijd eerlijk…”
Artikel gaat verder onder afbeelding
Een hybride gravelbike is helemaal niet zo zwaar, dus obstakels op het pad zijn geen probleem.
Fietsen met een e-bike is óók uitdagend
Van fietsen met een e-bike word je niet moe. Dat was het idee dat ik ervan had. Nou, ik denk dat ik het tegendeel inmiddels wel bewezen heb. Mijn e-gravelbike is een hybride fiets. Dat geldt trouwens voor de meeste e-gravelbikes en e-mountainbikes. Het wil zeggen dat je zowel mét als zonder trapondersteuning kunt fietsen. Dit in tegenstelling tot de meeste ‘gewone’ e-bikes: die zijn niet gemaakt om zonder ondersteuning te fietsen, vaak alleen al vanwege hun gewicht van zo’n 25 kg. Gewone e-bikes remmen je meestal ook af als je sneller dan 25 km/u wil gaan.
Mijn fiets weegt maar 12,5 kg, ik til hem dus met gemak over een dwarsliggende boomstam. Zet je de trapondersteuning uit, dan heb je helemaal niet door dat je op een e-bike zit. Ga je sneller dan 25 km/u dan ondersteunt hij sowieso niet, want dat mag wettelijk gezien niet in Nederland. Tenzij je zo’n geel nummerbordje aan je fiets hangt, zoals je bijvoorbeeld bij speed pedelecs ziet.
Fietsbenen
Voor mij zit de uitdaging in het zoveel mogelijk zonder ondersteuning fietsen. In het begin lukte dit alleen op vlakke stukken met wind mee. Ik probeer mijn grenzen steeds verder te verleggen. Moe worden vind ik niet erg, dat is juist lekker. Maar ik moet wel een beetje opletten dat ik mijn hart niet te zwaar belast. Inmiddels begin ik echte fietsbenen te krijgen. Ik kan ruim 50 km fietsen zonder ondersteuning en gebruik deze eigenlijk alleen nog maar als het steil bergop gaat of als ik door mul zand moet.
Eerlijk gezegd ben ik best trots op wat ik tot nu toe heb bereikt, meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Zelfs op mijn gewone fiets vlieg ik de meeste e-bikers tegenwoordig voorbij. Op naar dat stuk rijstevlaai!
Artikel gaat verder onder afbeelding
Ook van fietsen op een elektrische gravelbike krijg je gespierde benen. Foto: Henk Meuwissen.
Het verschil tussen wel en niet fietsen (op jouw manier)
Dus nee, een e-bike is niet alleen voor luie mensen. Maar vind ik een e-bike dan alleen gerechtvaardigd als je een lichamelijke aandoening hebt, zoals ik? Ook niet. Als een e-bike voor jou het verschil maakt tussen wel of niet gaan fietsen, tussen wel of niet met de groep mee kunnen, tussen wel of niet die hele mooie route nemen, dan zou ik zeggen: lekker doen! Haal die fiets van stal en ga naar buiten. Probeer wel die trainingsprikkel op te zoeken, blijf jezelf uitdagen waar dat kan. Maar bovenal: geniet!
En aan alle geluksvogels op een ‘gewone’ fiets: denk de volgende keer bij een sportieve e-biker niet ‘Wat een luilak’, maar: ‘Goed dat die persoon tóch fietst!’
Ben jij ook trots op je prestaties op de e-racefiets, -gravelbike of -mountainbike?
Wil je iets kwijt over dit onderwerp, of gewoon op de hoogte blijven van alle nieuwe artikelen? Word lid van de Cobbles Cycling Strava Club!
Gerelateerd artikel
Fietsen met je vader of moeder: meer dan alleen kilometers maken
Beter fietsen na je veertigste: zo houd je je prestaties op peil
